jueves, octubre 15, 2009

ZORIONAK, KIRMEN



Quienes se extrañaron cuando Patxi López recitó durante su discurso de investidura como Lehendakari un poema de Kirmen Uribe ('Maiatza', unas líneas "sobre empezar de cero, sobre cómo los fallos del pasado hay que enmendarlos en el futuro"), cada vez tienen menos excusas para no conocer la obra de ese afable poeta nacido en Bilbao, pero criado en Ondarroa. Aunque no leyeran 'Bitartean heldu eskutik', el poemario que le dio a conocer hace ya ocho años. Y aunque jamás hayan escuchado las canciones de proyectos como Bar Puerto y Zaharregia, Txikiegia Agian coronadas por su verso y su prosa.


Las justificaciones se agotan a pasos agigantados, pues ayer mismo el Ministerio de Cultura le otorgó el Premio Nacional de Narrativa 2009 por 'Bilbao-New York-Bilbao', su primera novela, una muestra de ficción dentro de la ficción, un ejercicio de autoficción que compara las circunstancias de tres generaciones de vascos con la excusa de un vuelo que surca el Atlántico y le emparenta con colegas como Juan José Millás y Javier Marías. Una gran obra, reflejo de la buena salud de la literatura euskaldún, más allá de referentes contemporáneos como Bernardo Atxaga, que hace imprescindible felicitar a su autor.


Zorionak, Kirmen.

3 comentarios:

Oker dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Oker dijo...

Eta hori dana erdaraz, zorionak!. Jakinguraz badaezpada, Patxik liburu hori irakurri ote du?.

Oker dijo...

Maiatza (Kirmen Uribe).
Begira, sartu da maiatza,
Zabaldu du bere betazal urdina portuan.
Erdu, aspaldian ez dut zure berri izan,
Ikarati zabiltza, ito ditugun katakumeak bezala.
Erdu eta egingo dugu berba betiko kontuez,
Atsegin izatearen balioaz,
Zalantzekin moldatu beharraz,
Barruan ditugun zuloak nola bete.
Erdu, sentitu goiza aurpegian,
Goibel gaudenean dena irizten zaigu ospel,
Adoretsu gaudenean, atzera, papurtu egiten da mundua.
Denok gordetzen dugu betiko besteren alde ezkutu bat,
Dela sekretua, dela akatsa, dela keinua.
Erdu eta larrutuko ditugu irabazleak,
Zubitik jauzi egin geure buruaz barre.
Isilik begiratuko diegu portuko garabiei,
Elkarrekin isilik egotea baita
adiskidetasunaren frogarik behinena.
Erdu nirekin, herriz aldatu nahi dut,
Nire gorputz hau albo batera utzi
Eta maskor batean zurekin sartu,
Gure txikitasunarekin, mangolinoak bezala.
Erdu, zure zain nago,
Duela urtebete etendako istorioa jarraituko dugu,
Ibai ondoko urki zuriek uztai bat gehiago ez balute bezala.